|
Mijn ervaring…
Vandaag weer bij Maurice geweest. Al geruime tijd is hij mijn mental coach, samen met hem werk ik aan mijn mentale en geestelijke bewustwording.
Eigenlijk is het werk wat hij doet het bewust maken van je problemen en het onder ogen brengen van je reacties hierop. Door je van verscheidene dingen bewust te maken, kun je een aantal aspecten in je leven veranderen. Door bijvoorbeeld anders om te gaan met problemen en anders tegen bepaalde zaken aan te kijken. Het leven kan een stuk aangenamer en makkelijker zijn als je je eenmaal bewust bent van die zaken. In al die tijd heb ik er persoonlijk veel aan gehad.
Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat je een ieder in zijn eigen waarde moet laten en ook dat ieder mens er een eigen visie op na mag houden. Door te zoeken naar een middenweg stel je zowel jezelf als een ander tevreden. Ook heb ik geleerd dat ik net zo belangrijk ben als ieder ander en dat je zuinig op jezelf moet zijn. Als je niet goed voor jezelf zorgt ,wie doet dat dan?! Van een ander kan en mag je dat niet verwachten. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen leven. Het voor mij grootste struikelblok was vertrouwen. Vertrouwen hebben in de medemens en het toelaten van personen in je hart. Het hebben van vertrouwen in een ander kan je leven opzienbarend veranderen. Het niet hebben van vertrouwen kan je leven dermate belemmeren, dat het soms lijkt dat je leven eenzaam, alleen en in sommige gevallen zelfs voelt als zinloos. Dat had als gevolg dat ik heel lang met een gevoel van eenzaamheid en leegte heb rond gelopen. Dat alles omdat ik mezelf tekort deed en het simpel weg niet heb gezien. Jarenlang onnodig met pijn en verdriet gelopen, maar moest zelf in gaan zien dat ik meer uit het leven wilde halen, dat ik mijn leven wilde veranderen. Daar moet je klaar voor zijn net als stoppen met roken! Sta je er niet met de volle 100% achter is de kans groot dat je het niet redt en faalt bij je poging alles anders te doen. Het is een proces van vallen en opstaan. En vooral niet te hard voor jezelf zijn als je weer eens terug valt in oude gewoontes!
Als ik verdriet niet ken, zal ik ook vreugde niet herkennen. Als ik geen verlies had geleden,hoe moest ik gewin dan herkennen?! Dus heel simpel uitgelegd: als je de negatieve dingen in het leven niet ondervonden en ervaren hebt, zul je ook de positieve kanten niet herkennen, erkennen en waarderen. Voor mij is mental coaching een verrijking van mijn leven geworden. Ik heb geleerd mezelf te vergeven wanneer ik een fout maakte en mezelf niet te hard aan te pakken als ik er weer een zooitje van had gemaakt. Vooral het accepteren van wie ik ben, met al mijn gebreken en alle negatieve en positieve eigenschappen, was denk ik het moeilijkst. Het doorbreken van cirkels en patronen en het opkomen voor mezelf. Het hebben van een eigen mening en opvatting, al druist dat tegen de principes in van mensen om me heen! Door te laten zien wat mij gelukkig maakte en hoe ik wilde leven hebben mensen om me heen míj ook geaccepteerd zoals ik ben. Zij zullen mij niet willen veranderen .Want ik ben blij met mijzelf en trots op mezelf. Ik hou van mezelf en dat doen zij van mij nu ook!
Ik ben dan ook dankbaar voor hetgeen mental coaching mij heeft laten inzien en heeft doen ervaren. Wanneer ik geen hulp en begeleiding had gezocht was ik lang zover niet geweest en had mijn leven er minder rooskleurig uitgezien! Ik had de kleine dingen in het leven waarschijnlijk nóg niet kunnen waarderen en er ook niet van kunnen genieten.
Mary.
Zelfbewust worden….
Dat is een deel van mijn ‘ont’wikkeling waar ik momenteel mee aan het stoeien ben.
In de loop van de jaren dat ik bezig ben met het uitvinden wie en waar ik ben, bleek dat ik constant tegen bepaalde vormen van conflicten opliep. Stukje bij beetje leerde ik per situatie hoe ik er het beste mee om kon gaan. Nu weet ik al een tijdje dat ik bepaalde dingen best kan voorkomen of in elk geval anders kan beleven door anders te gaan denken en uiteindelijk ook anders te gaan handelen. Maar weten en doen zijn twee dingen. Het heeft te maken met herkenning en dus ‘bewust’worden van je denken en doen.
Door allerlei redenen in mijn leven en opvoeding ben ik in een bepaald patroon terechtgekomen van situaties waarin ik steeds mensen tegenkom die willen dat ik iets doe op hun manier en waarvan ik eigenlijk afkeer heb en er alles aan doe om juist die dingen niet te doen. Daardoor ontstaan conflicten, met collega’s, familie maar vooral met mezelf. Ik heb daardoor ook een minderwaardigheidscomplex ontwikkeld en ik wil daar uiteraard graag van af.
Ik weet dat ik die mensen tegen ben gekomen omdat ik me bewust moest worden van mijn plaats in mijn omgeving en mijn wil in mijn leven. Steeds maar weer bleek wat ik niet wilde, nu is het tijd om te gaan ontdekken wat ik wél wil en hoe ik dat het beste aan kan pakken.
Je omgeving is zoals je denkt, de stelregel waar Maurice regelmatig mee strooit, gaat in mijn geval dus helemaal op.
Ik zal terug moeten gaan in de tijd om opnieuw te leren van oude situaties zodat ik steeds meer van mezelf terug kan halen om zaken in het heden te gaan plaatsen om ze vervolgens toe te gaan passen. Als ik mijn gedachtegoed verander en aanpas, zal dat effect op mijn omgeving hebben en hen op een bepaalde manier dus wel veranderen en dus ook mijn relatie met hen.
Interessante opdracht en ik ga ervoor!
‘Guusje’
Grenzen…
Soms zijn ze moeilijk te herkennen, maar als je bewuster van jezelf wordt zoals ik eerder al schreef, worden grenzen opeens heel duidelijk.
Het was deze week dan ook een openbaring voor me om dat op deze nieuwe manier mee te maken.
Ik ben aan het leren dat ik anders met mijn behoeftes met betrekking tot vriendschappen en relaties met mensen om moet gaan, wil ik niet telkens teleurgesteld worden en teveel energie in de ‘verkeerde’ mensen steken terwijl het niets voor mij oplevert.
Ik ben/was daarin nogal een type van alles of niets. In vriendschappen geef ik me vaak helemaal en beleef dit dan ook met de volle 100%.
Met het gevolg dat ik nog wel eens mijn neus heb gestoten om het maar even zachtjes uit te drukken.
Dat heeft te maken met de onzekerheid over mezelf en het constant bevestigingen willen krijgen van mensen die me dat natuurlijk niet kunnen geven, zolang ik mezelf niet eerst bevestig.
Nou, dat is nogal een proces kan ik je vertellen.
Hoe bevestig je nou jezelf? Ik werd soms niet goed van deze opmerking en wist heel lang niet wat ik met deze wijsheid moest.
Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik nu precies moet omschrijven waardoor dit gevoel er nu wel opeens was, maar het heeft te maken met grenzen die ik mezelf op een keer heb gesteld en mijn eigen overtuiging daarvan.
Ik had genoeg van teleurstellingen in vriendschappen en het roer móest om, ik wilde mezelf niet langer meer kwellen door telkens over mijn eigen grenzen te gaan en uiteindelijk daar niets mee te bereiken dan alleen verdriet. Ik leerde o.a. ook door de gesprekken met Maurice te gaan vertrouwen op mijn gevoel. Daardoor kon ik me ook beter in de ander inleven en zo tot de conclusie komen dat mensen vaak niet anders kunnen reageren dan ze doen. Dat dingen niet altijd bewust gaan en anderen hun eigen tekortkomingen en leerpunten hebben. Zo kan het zijn dat bepaalde mensen niet de mensen zijn waarvan jij dacht dat ze op een bepaalde manier in je leven pasten. En dat is niet erg, al voelde dat soms natuurlijk wel zo.
Maar door een andere manier van denken en doen, ben ik dus ook anders naar dit soort situaties gaan kijken en sindsdien beleef ik het ook anders. Dat voelde werkelijk als een doorbraak! Ik heb weer een bonk zelfvertrouwen gekregen, voel me inwendig een stuk minder geladen en dus rustiger, wat ik vervolgens dan ook weer uitstraal en op die manier dus stukje bij beetje mijn omgeving laat veranderen, zodat die gaat worden zoals ik hem het liefste zie!
Maar nu de kunst om op die middenweg te blijven. Ik weet dat ik niet meer zo van uitersten hoef te zijn. Ik kan best op die middenweg blijven, want, zoals Maurice het zo mooi zei: ..”die middenweg wordt alleen maar breder…”
Guusje
En daar stond ik dan………..
Als ze mij 2 jaar geleden hadden verteld dat ik er alleen voor zou komen te staan zou ik hard hebben gelachen en het hebben ontkend.
Nu echter, bijna 2 jaar later sta ik er toch alleen voor en wordt hierdoor dus heel erg met mezelf geconfronteerd, hetgeen lijdt tot het proces waar ik in ben beland.
In januari 2004 zei mijn toenmalige man eigenlijk van de ene op de andere dag dat hij spanningen voelde in onze relatie en daardoor niet meer zeker was van alles. Wat hij me al snel duidelijk probeerde te maken was het feit dat hij niet meer van me hield en ook niet verder met me wilde als zijn partner.
Nou daar sta je dan, had niets in de gaten, wilde het ook niet maar daar werd niet meer om gevraagd, het was zomaar over en uit. We hadden kort daarvoor nog ons 2e kindje gekregen wat op dat moment nog maar 8 maanden oud was, en onze oudste dochter was op dat moment nog maar ruim 3 jaar oud.
Totaal verdoofd en intens verdrietig begon mijn strijd tegen hetgeen hij voelde, of liever gezegd, niet meer voelde.
Heel lang dacht ik dat hij voor zichzelf in een soort crisis was beland, dat had ik wel vaker gehoord. Er verandert natuurlijk zó veel als je kinderen krijgt, en wij hadden ook nog eens een huilbaby, dus voor mij was het zo klaar als een klontje… hij kon het gewoon even niet meer aan, maar dat hij niet meer van mij hield…. Nee dat kon er bij mij niet in en heb dat ook heel lang tegengesproken en ook tegen gevochten. Heel veel gesprekken zijn er in die periode gevoerd, met name met goede vrienden van ons die inmiddels ook in ons probleem betrokken zijn geraakt, maar mijn ex was er erg zeker van… zijn liefde voor mij bestond niet meer en hij wilde eigenlijk maar een ding, verder gaan met zijn leven, maar dan zonder mij.. Maar wel op goede voet en eigenlijk nog wel, als het even kon, als goede vrienden. Met name voor de kinderen, maar hij wilde dat voor zichzelf ook graag. Nou daar snapte ik dus helemaal niets van en kon daar dus ook niets mee.
Wat is er een periode van intens verdriet voorbij geraasd, waarbij we toch de zorg hielden over onze 2 kinderen, die er heel begrijpelijk, helemaal niets van snapte. De jongste heeft eigenlijk nooit bewust een gezinsleven meegemaakt, maar viel eigenlijk snel met de neus in de boter en kreeg te maken met een zeer verdrietige en wanhopige moeder die totaal de weg was kwijt geraakt.
Heel veel pogingen heb ik ondernomen om te kijken of er toch niet iets te redden viel, want wat hield ik van deze man, hij was mijn steun en toeverlaat.. Dat bleek later ook een van de valkuilen te zijn geweest… Emotioneel afhankelijk was ik van hem, en ik had het niet in de gaten. Ongewild hebben we wellicht geen gelijkwaardige relatie gehad en was onze relatie toch vrij oppervlakkig, maar dat hebben we tijdens onze tijd samen niet gemerkt, waardoor we allebei een eigen weg in sloegen, alleen ik wilde zo graag bij zijn weg horen, maar hij wilde los van mij, zijn eigen leven leiden en op die manier stond ik dus ineens op eigen benen, zonder de steun van mijn grote held zo ineens in de grote boze wereld en kwam alles op mij neer en op dat moment raakte ik het spoor totaal bijster.
Hij vertrok na enkele weken naar een camping in de buurt en ik bleef achter met mijn kids in ons gezamenlijke huis. Het werd een zomer om nooit te vergeten. De kinderen regelmatig naar hem toe in een caravan en in die tijd dat de kids weg waren vloog ik letterlijk tegen de muren. Ik werd zo geconfronteerd met mezelf en mijn verdriet dat ik vaak niet wist waar ik het zoeken moest. Zo gingen de weken voorbij en het werd steeds duidelijker dat er voor ons geen toekomst samen meer inzat, want dat was een ding wat mijn ex heel zeker wist.
We hebben we vreselijk veel gehuild en toch ook gesproken met elkaar, maar hij kon niets meer met de gevoelens die loskwamen in die periode.
Wel weet ik zeker dat hij hier ook ontzettend onder geleden heeft, maar het was te laat. Hij wilde hoe dan ook een scheiding in gang zetten en dat gebeurde ook.
Een periode van bezoeken aan de advocaat volgde, maar daar heb ik de eerste gesprekken niet veel van mee gekregen. Totaal verdoofd zat ik daar en mijn ex probeerde de boel pratende te houden en samen met de advocaat werd alles zo goed mogelijk op papier gezet en later werd alles officieel door middel van een scheiding.
Intussen werd duidelijk dat mijn ex ons gezamenlijke huis kon blijven bewonen en dat ik dus op zoek moest gaan naar een ander huis.
In een molen van urgentie te zijn terechtgekomen volgde een periode van onzekerheid en spanning, waar zou ik terecht komen, wat zouden de consequenties zijn voor mijn kinderen, moesten ze van school af… nou die vragen bleven de daarop volgende maanden malen door mijn hoofd.
In diezelfde periode kreeg ik contact met een oud collegaatje en na verloop van tijd gaf ze me eigenlijk het advies om eens contact te zoeken met háár mental coach, de man waar zij ook al enige tijd liep.
Eerst dacht ik, nee daar gaan we weer, weer mijn hele verhaal vertellen met het verdriet wat daar dan weer bij komt, want ik zat er zo ontzettend doorheen. Ik had in die periode al met meerdere mensen gesproken, waaronder ook een therapeut, maar niemand drong echt tot me door en zakte dus steeds verder weg in mijn wanhoop en verdriet.
Maar goed, toch de stoute schoenen aangetrokken en het nummer gebeld van “Maurice” en door de telefoon klonk hij zo rustig en kalm en ik dacht, ach laat ik er maar eens een bezoekje aan wagen. Zo gezegd zo gedaan, ik dacht, nou misschien dat hij me even kan helpen om inzicht te krijgen in mijn relatie en vertellen wat er wellicht niet goed zou zijn gegaan en daarbij een klaar antwoord voor me zou hebben.
Nou dat viel dus ff tegen, ik kwam daar, totaal van de kaart en deed mijn verhaal. Al gauw pakte hij de draad over van het verhaal en toen begon het gevecht.
In het begin snapte ik helemaal niets van hem, zijn taal, zijn bedoelingen en vaak voelde ik me onbegrepen en soms zelfs boos worden op hem… ik wilde toch alleen maar verklaringen en antwoorden, en hij spitte maar door en begon een filosofie over dingen waarvan ik dacht, waar gaat dat dan weer over… Ik wil weten wat er fout ging met mijn relatie….!!
Oeps, een grote denkfout die veel later pas voor duidelijkheid zorgde…
Maar goed, ik bleef hem bezoeken en intussen vocht ik thuis voor hetgeen me te wachten stond… Een andere woning.
Eind van dat jaar kreeg ik mijn andere woning en daarmee kwam er een eind aan de periode van onzekerheid en spanning. Dus we gingen het nieuwe jaar in, allebei apart en zoekende naar wat rust en stabiliteit.
Ik bleef Maurice bezoeken en eerlijk gezegd: het waren hele heftige gesprekken. Hij probeerde mij in te laten zien dat het bij mezelf begint en dat je verantwoordelijk bent voor jezelf en hij kwam met uitspraken waarvan ik nooit gehoord had, laat staan de betekenis wist.
Maar langzaam, beetje bij beetje begon ik te ontdooien bij hem en begon ik zijn theorieën te begrijpen en nu kan ik zeggen dat ik zo blij ben dat deze man in mijn leven is gekomen. Nog steeds boeit hij me met al zijn inzichten die hij me geeft en beetje bij beetje begin ik het te snappen.
Ik weet, ik ben er nog lang niet, maar wat ik wel weet is dat hij op het juiste moment in mijn leven is gekomen en dat ik nu kan zeggen dat ik toch blij ben dat ik, hetzij ongewild toch in deze situatie ben terechtgekomen. Dit omdat ik nu de gelegenheid krijg om zoveel te leren over het leven en over mezelf, dus ik ga er vanuit dat het toch goed is geweest dat deze periode op mijn pad is gekomen. En ik geloof ook oprecht dat ik hier sterker uit ga komen, al gebeurt het met veel vallen en opstaan. Maar ik heb vertrouwen dat ik op de goede weg ben en ik zal nog veel moeten leren van de sessies maar
ik heb in elk geval vertrouwen in wat er komen gaat…..!!!
Coach, bedankt dat je er voor me bent,
Jolanda.
Zwart schaap….
Ik zit momenteel in een fase waarin ik waarschijnlijk iets moet gaan loslaten wat me erg dierbaar is.
Doordat ik het zelf dierbaarder gemaakt dan het eigenlijk voor me is, zit ik nu met gemengde gevoelens en vraag ik me af of ik eigenlijk wel weet wat belangrijk voor me is. Aan de andere kant doe ik mezelf hiermee tekort en weet ik heus wel dat dit erg belangrijk was, met de nadruk op was. Misschien is een nieuw tijdperk aangebroken voor me.
Het is precies zoals Maurice schrijft, loslaten heeft te maken met afscheid nemen en kiezen voor iets waarvan je niet weet wat het gaan brengen en dat geeft onzekerheid en angst.
Ik hou me vast aan mijn sterke gevoel van rechtvaardigheid voor mezelf in deze situatie.
Ik weet dat ik inmiddels op mijn gevoel kan vertrouwen. Toch doet het zeer en voel ik me verdrietig. Voel me duidelijk het zgn. zwarte schaap. Dit is dan ook niet voor het eerst natuurlijk. Het houdt me dan ook voortdurend bezig met die vraag: hoe en waarom kom ik toch steeds in bepaalde situaties terecht en word ik geconfronteerd met bepaalde mensen? Net nu ik dacht al veel geleerd te hebben, lijkt het allemaal weer opnieuw te beginnen.
Ik heb me neergelegd bij het feit dat sommige dingen en mensen nou eenmaal terugkomen op je pad. Zo zit de maatschappij helaas in elkaar. Ik weet ook niet of je alles maar kunt voor zijn. Het gaat erom dat je leert tijdens dit proces en je bewust wordt van jezelf en de situatie. Nou, dat ben ik dan nu en het is geen fijn gevoel, wel soort rustig gevoel omdat ik ergens voor sta en dat in mijn hele lijf ook zo voel. Neemt niet weg dat het verdriet en pijn met zich meebrengt.
Het is zo’n typische situatie waarin je gevoel en verstand zo ver uit elkaar liggen.
Het heeft ook tijd nodig, misschien valt het uiteindelijk mee en hoef ik niet echt los te laten, vind ik een weg om toch een beetje vast te houden aan het dierbare en is het de bedoeling dat deze situatie me andere dingen leert.
.Ik zie dat deze voorgaande zin duidelijk aangeeft dat ik graag in de comfortzone wil blijven.
Dat zal menselijk zijn. De tijd zal het leren.
Nieuwste motto van deze periode: “Liever het zwarte schaap dan een kuddedier!”
Guusje
Kwartje gevallen...
Volgende week mijn laatste geplande sessie met Maurice. Geen fantastische koffie meer aan die grote tafel, geen ingepland momentje in de week met een coach, die mijn hand af en toe vastpakt en zegt: “sta ‘ns even stil, kijk is om je heen, nu, en observeer de ruimte (lees relaties, werk, passie, hobby of iets anders) om je heen………, zonder er een waarde aan te geven”.
Ik ken hem nu bijna twee jaar, zijn waarheid neem ik voor de rest van dit leven mee. Mijn zoektocht naar evenwicht, zingeving en een hyperventilatieloos bestaan leidde me in januari 2004 naar Maurice.
Na twee sessies wilde ik ermee ophouden. Ik vond Maurice vervelend, arrogant, betweterig, maar vooral vervelend. Hij gaf me wel aandacht, alleen precies die aandacht, die ik niet wilde.
Bij iedere sessie begon hij met de vraag “hoe is het?” en ik vulde aan met goed, slecht, gaat wel, moe, rustig. Ik luisterde wel, begreep zijn inzicht wanneer Maurice sprak, maar stapte naar buiten en verviel in 34 jaar opgebouwde patronen van handelen en denken.
Aangezien mijn thuissituatie zich had gestabiliseerd in die tijd, voelde ik me ook een stuk sterker en meer in balans dan daarvoor. Mijn hyperventilatie kwam nog wel eens naar boven, maar de mate waarin was niet meer vergelijkbaar met die van een aantal jaar daarvoor.
Ongeveer een jaar terug begon hij mij meer visueel uit te dagen. Opstaand uit zijn stoel pakte hij zijn stift en begon vergelijkingen te schrijven, modellen naast elkaar te zetten, met brede armgebaren, stemverheffend, etc. liet hij me zien dat ik me niet verplaatst had en mijn omgeving dus ook niet. Waardes, die ik in mijn hoofd had gezet als goed of slecht, bevestigden zich telkens weer en ik was er aan gewend geraakt, maar zeker niet gelukkiger door geworden.
In het laatste halfjaar viel het kwartje. Hij gaf me de opdracht “zoek de schroef” en vervolgens stond hij op en ging zelf ook zoeken, al pratend:” ik weet niet waar ie ligt, maar ja, als ik blijf zitten, vind ik ‘m sowieso niet.” Hij trok me uit de stoel en duwde maar door zijn praktijkruimte heen. (geen lichamelijk geweld, voor diegene die dit wellicht zo zouden kunnen opvatten). Daar liep ik, op en neer, zoekend naar iets, waarvan ik niet wist waar het was, maar ik zocht wel! Ik was er toch, dus waarom zou ik niet gaan zoeken? En geloof het of niet, maar in een bakje om de hoek achter de printer lagen 3 schroeven. Zilverkleurig, zo’n 2 centimeter lang, kruiskopjes.
En nu? Mijn bewustwording heeft me verder gebracht; gevoelens verander ik niet, maar ik reageer met andere emoties op die gevoelens. Ik was oprecht boos op mensen, gaf sommige van hen zelfs de schuld voor mijn deels ongelukkige gevoel. Door mijn ontwikkeling zie ik dat anderen net zomin mijn ongeluk als mijn geluk bepaald hebben.
Ik doe zo veel mogelijk dingen, die ik ook echt wil (waar ben ik) en waar ik me op mijn gemak voel. Dat uit zich in het opstarten van een Adviesbureau, volgens de normen, waarden en doelstellingen die ik voor ogen heb. Daarnaast zorgt het voor koestering van die zaken die mij het liefste zijn (mezelf, mijn relatie en de kinderen, kortweg mijn gezin)
Wat heb ik geleerd van Maurice én heb ik in praktijk weten te brengen?
Pfoe, dat is een vraag waar ik niet in het kort op kan antwoorden, als ik volledig moet zijn. Misschien de belangrijkste 5:
- Wanneer ik me ongemakkelijk voel bij mensen, situaties e.d., stel ik me de vraag “waar ben ik” en neem alles in me op. Dan heb je altijd een keuze: accepteren of er iets aan doen. Ik committeer mezelf om één van beide te doen;
- Ik hecht minder waarde aan oordelen van anderen. Ik heb geleerd dat andere mensen nodig zijn, anders kun je jezelf niet ontwikkelen; er moet vergelijkingsmateriaal zijn.
- Houden van is het jezelf herkennen in iets of iemand anders. Mijn metafoor: waarom met iemand leven die geen boerenkool eet, als ik van boerenkool houdt?
- Mijn omgeving is het product van mijn gedachten. Als ik negatief denk, zal mijn omgeving ook negatief zijn en gelukkig dus ook andersom……
- Wanneer ik in mijn oude, soms negatieve patronen stap en ik ondervind daar hinder van, probeer ik ervan te leren in plaats van mezelf negatief neer te zetten.
Maurice, dank voor je woorden, inzichten en daden, tot de volgende keer.
Frank
Spoorzoeken…..
Op elk levensspoor kom je obstakels tegen, de een wat vaker en heftiger dan de ander, maar uiteindelijk is een obstakel in welke vorm ook, onvermijdelijk! Obstakels maken het zoeken dan ook interessant en leerzaam.
En toch, als je er een tegenkomt kan het toch weer vies tegenvallen en moet je weer erg je best doen om het te overwinnen. Volwassen worden wordt het ook wel genoemd.
Iedereen weet het, er komt een tijd dat je ouders er niet meer zullen zijn.
Velen hebben het al meegemaakt, sommigen op jonge leeftijd, anderen mogen dankbaar zijn dat ze langer in hun leven waren.
Ik ben een van de dankbaren die beide ouders nog heeft, maar nu dan wel in de fase is beland van bewustwording waarin het reëel is te denken dat het niet heel lang meer gaat duren dat er een van mijn ouders gaat wegvallen.
Dat doet pijn en geeft verdriet.
Ik word op dit moment geconfronteerd met ontzettend veel gevoelens die erg diep zitten en waarvan ik me eerder niet zo bewust was dat ze er waren.
Dit ervaar ik als verwarrend, confronterend, vermoeiend, pijnlijk, soms verhelderend, maar bovenal als een leerproces. Voor mezelf en voor mijn omgeving.
Met hulp van Maurice hoop ik deze fase rustig en verstandig te doorlopen en op die manier mijn levensspoor te verstevigen zodat toekomstige obstakels beter te nemen zijn.
D.
3.30 AM
Ik kan niet slapen, omdat ik me diep ongelukkig voel. Kan mijn gedachten niet afbrengen van alles wat op me afkomt. Het leeghalen van mijn huis, de spullen van haar, die ze komt halen. Mijn leven van de laatste jaren. In een dag ben ik straks alles kwijt, alsof het nooit gebeurd is of bestaan heeft, een nachtmerrie die ik niet kan beïnvloeden. Het voelt alsof een stuk van mijn leven gewist wordt, een hardeschijf die wordt geformatteerd. Het maakt me heel verdrietig en ook erg bang.
Ik heb gefaald in mijn relatie en krijg nu de definitieve rekening. Geen huis meer, spullen weg en een schuld op de koop toe. Het liefst zou ik nu onder een tegel kruipen en er nooit meer onder vandaan komen. Voor mijn gevoel is er in een half jaar alles verdwenen en kapot gegaan en zit/ sta ik nu naakt tussen de scherven. Mijn huwelijk kapot, geen enkele communicatie mogelijk, mijn werk weg en straks ook mijn huis. Allemaal zaken die voor mij fundamenten waren in mijn leven… ineens heb je niets meer.
Hoe moet ik hier tegenaan kijken? Is het een straf? Wat heb ik dan fout gedaan? Is het allemaal mijn schuld? Waar leef ik voor en waarom besta ik dan?
Op momenten als dit is mijn hart net drijfzand. Langzaam voel ik me wegzakken en wordt alles donker en zwart. Ik voel me verraden, bedrogen en vertrapt! Dit is niet wat ik me had voorgesteld van mijn leven. Ook niet wat ik als planning had. Ik dacht een nieuwe start te kunnen maken, maar het lijkt een les die steeds terug komt. Kan ik mensen wel vertrouwen als keer op keer mijn vertrouwen geschaad wordt. Ik geef mijn hart en krijg hem gebroken terug. Anderen klagen dat ik ze niet in vertrouwen neem, maar ook zij steken een dolk in mijn rug. Toch blijk ik steeds weer mijn hart te volgen dat blind is voor elke mogelijke aanval en aan het eind zit ik opnieuw met de scherven. Ik durf mijn hart niet meer te laten zien, bang voor wat er mee gebeurd. Maar ik kan niet zonder liefde of vriendschap en weer kom ik in die vicieuze cirkel. Elke keer opnieuw durf ik me minder te geven, te uiten en zet ik eigenlijk het verval in gang. Ben ik zelf degene die de dolk aangeeft en verwoest ik me keer op keer. Geef ik dit ook door aan mijn kinderen? Kan ik me ook aan hen niet laten zien zoals ik werkelijk ben? Daar ben ik zo bang voor.
De afstand tussen mij en mijn vader zat daar ook in. Niet kunnen en durven uiten van wie je werkelijk bent. Niet je ware gevoelens durven tonen, bang voor wat de ander ervan zal vinden. Wordt ik afgewezen of geaccepteerd?
In al mijn contacten met andere mensen is dat mijn rode draad. Het hangt als een zwaard van Damocles boven elk gesprek of actie die ik onderneem. Het eerste contact gaat vaak goed, maar tot een dieper contact laat ik het nooit meer komen. Dit doet mijn relatie de das om. Elke slechte ervaring maakt een volgend contact ondieper en dus oppervlakkiger. Jaren heb ik daarom gedaan wat ik dacht dat anderen van mijn wilde en zo hoopte ik eigenlijk niet afgewezen te worden.
Nu dat ik stabiliteit en warmte om me heen wil, krijg ik de rekening van wat ik mezelf jaren heb aangeleerd. Ik ben een kameleon als het gaat om ergens tussen te passen, maar het is maar Skin Deep. Met mijn vlotte babbel lul ik alles en iedereen op afstand en mijn hersens zijn zo goed ontwikkeld dat ik in staat ben zelfs mezelf op afstand te houden.
Ooit beschreef ik mezelf als een zeilboot op een eindeloze watervlakte. Draaiend met alle windrichtingen en meebuigend op de harde wind. Geen anker om eens stil te liggen op één plek, maar voorddurend onderweg waar de wind me brengen zou. Zo kan ik mezelf niet inhalen en blijf ik achter mezelf aan jagen. Op jacht naar mijn eigen schaduw? Of juist ervoor op de vlucht?
Een andere omschrijving was een zware kast met een gebroken slot. Binnenin mijn gevoelens de buitenkant robuust en sterk. Symboliek voor mijn persoon: pokerface, grote stevige vent, harde buitenkant met binnenin een bang klein jongetje. Nu komt dat bange kleine jongetje weer naar boven. Nu dat ik alles kwijtraak waar ik blind in vertrouwde. Als ik me voel als nu, ben ik een slachtoffer. De keerzijde van het geheel is, dat ik ook de slachter of dader ben. Ik ben het die bepaald hoe mijn omgeving op mij reageert en eigenlijk reageer ik door mijn omgeving op mezelf. Mijn pijn maakt dat ik wijs naar de ander, omdat de pijn die ik mezelf aandoe nog veel groter is.
In het boeddhisme is een wijsheid een les die keer op keer geleerd wordt. Je leven staat in het teken van die les. Alle ervaringen leiden tot een som van emoties en wijsheid die je meeneemt naar een volgend leven om te komen tot de ultieme stap; te weten wie je bent en daar naar te leven of te zijn.
Maar wat betekend dat voor mij? Ga ik een leven door dat aan elkaar hangt van verbroken relaties? Gaat dit door tot dat ik de cirkel doorbreek?
Is mijn les dat ik mezelf moet accepteren voordat een ander dat ooit zal kunnen.
Remco
Mijn weg ...
The Power of Love van Franky Goes To Hollywood is jarenlang mijn lijflied geweest.
Met liefde alles doen voor de mensen, waar je van houdt; voor de mensen, die het moeilijk hebben, dat zou mijn weg zijn.... Ik vergat 'alleen' mijzelf in het proces, want ik merkte, dat ik mensen niet echt hielp,ik werd op mijzelf teruggeworpen.
Ik raakte in verschillende psychotische, manisch- depressieve toestanden verzeild.
In de medische wereld konden zij mij geen steun bieden. Ik stond zeer sceptisch tegenover de hele psychiatrie. Ik had mijzelf al zo vaak geanalyseerd en zij leken niet tot mij door te dringen.
De eerste keer dat ik bij Maurice binnenkwam, had ik meteen vertrouwen in hem en dat is altijd zo gebleven. Hij was een blanco blad voor mij...voor mij van essentieel belang. Een valkuil voor veel hulpverleners is volgens mij, dat ze zo vaak over zichzelf praten. Het was voor mij zo belangrijk, dat iemand mij begreep, iemand, die ik vertrouwde, die mij confronteerde met mijzelf, maar mij ook het vertrouwen gaf, dat mijn leven niet geheel hopeloos was, maar een proces is, waar je dichter bij jezelf kan komen.
Hij geloofde in mij, toen ik dat zelf niet deed.
Ik ben in zoveel verschillende gemoedsstemmingen bij hem geweest, wat niet te beschrijven is. Er waren tijden, dat ik ook mijn lichaam niet onder controle had, ik trilde over mijn hele lichaam. Ik had weinig vertrouwen in mijzelf.
Terwijl mijn leeftijdsgenoten opleidingen afmaakte, carrière maakte, relaties kregen en vaak kinderen leek mijn leven een totale chaos. Maurice bracht overzicht met humor. Hij gaf mij lucht, als ik vast kwam te zitten.
Sommige periodes sprak ik minder af, omdat ik ook wist, dat ik zelf veranderingen aan moet brengen in mijn leven. Sommige processen gaan " helaas" zo langzaam.
Als ik mij even alleen voelde, dacht ik vaak aan hem. Ik wist , dat ik bij iemand terecht zou kunnen en dat was vaak genoeg. In de afgelopen jaren heb ik hem er nooit op kunnen betrappen, dat hij bij mij er naast zat. Ik begreep hem niet altijd, maar dat werd mij dan wel in de maanden, die erop volgden, wel duidelijk. Hij gaf mij vaak zoveel ruimte, waarna ik er weer voor veel meer mensen kon zijn. Ik hoop, dat hij zich realiseert dat het soms net een sneeuwballen effect was. Hij zat op zijn kamertje...maar ik ging weer naar buiten.....
Na al die jaren ...acht misschien wel....ben ik veel intenser van het leven gaan genieten, ik leef veel meer in het NU, mijn intuïtie is sterker geworden, ik heb minder schuldgevoel, meer eigenwaarde ...eigenlijk ben ik een totaal ander mens geworden, maar toch weer mijzelf gebleven. Ik heb meer vertrouwen in mijzelf gekregen in een proces, waar ik veel geduld en doorzettingsvermogen voor nodig had.
Ondanks dat ik hele andere verwachtingen van het leven had ben ik zo blij, met alles wat ik heb meegemaakt. Het is goed en verder... ik zie wel...
R.
|
